Bron: Quest Kalender

Hij staat op slechts 6000 lichtjaar van de aarde, naar kosmische Maatstaven in onze achtertuin. Toch is ‘SMSS JO31300.36-670839.3′, zoals hij heet, de oudste ster die we nu kennen. Astronomen van onder meer Australian National University kiekten het oudje met de SkyMapper-telescoop in Australië. De ste moet zo’n 13,6 miljard jaar terug zijn ontstaan, ongeveer 100 miljoen jaar na de oerknal in dit deel van het Universum.

Hij bevat extreem weinig IJzer. De hoeveelheid ijzer in het heelal nam toe naarmate er meer en meer sterren waren geboren en gestorven.

Hoe kan dat? Omdat bij de dood en geboorte van sterren steeds grotere elementen worden gevormd. Vlak na de oerknal was er in het heelal voor Waterstof om in iets grotere elementen… Die fuseerden in de volgende generatie Sterren tot weer iets grotere Elementen.. H > He > Li …. Fe.

Het IJzergehalte kun je dus zien als een klok die je vertelt wanneer een ster gevormd is. Zo bevat onze eigen zon van 4,6 Miljard jaar oud meer dan 1 Miljoen keer zoveel Fe (IJzer) als het bovengenoemde ‘Oudje’ Die heeft volgens de astronomen vermoedelijk maar één Generatie Sterren voor zich gehad…

Als een Ster teveel IJzer bevat dan zal hij uit elkaar knallen in een SuperNova…

Advertenties