Wat een inzicht van Herman Finkers 24 jaar geleden, maar wat het erge is? Er is eigenlijk nog niets veranderd sindsdien.

Dat wat het hart van de wereld heeft verscheurd,
Waar Nederland met Vlaanderen,
zeven zenders sterk om treurt,
is niet uit het niets ontstaan.
Maar het is er omdat er iets aan is voorafgegaan.
En dat wat gebeurd is in Rwanda,
gebeurt in de Balkan,
’t gebeurt ook in Soedan,
en weldra gebeurt het in Nigeria.
Hoewel dat laatste misschien ook juist niet waarschijnlijk is,
omdat er in dat land veel olie is,
en het heeft delfstoffen te koop,
wat altijd een gunstige draai aan de loop,
van de geschiedenis geeft.
Het spreekt vanzelf, ik onderschrijf
dat we veel geld moeten storten
op giro vijf-vijf-vijf.
maar waar ik ook bij blijf is, dat we na het betalen van de hulptransporten,
een andersoortige actie niet nog langer op mogen schorten.
Er is veel leed en er is veel pijn
in hoe langer hoe meer oorden.
Het kwaad in de wereld raak je niet kwijt
maar je hoeft geen fantast te zijn
om te concluderen:
Bij de volkerenmoorden van de laatste tijd,
hadden de slachtingen en deportaties,
van Mostar tot aan Goma,
niet zo sterk kunnen escaleren,
bij minder twijfelachtig en halfslachtig opereren,
van Europa en de Verenigde Naties.
Wordt die politiek zonder druk van het publiek
ooit nog integer en daadkrachtig
Als het volk,
en het volk zijn wij,
zwijgt na het schenken van dit noodrantsoen,
waarom zouden dan zij, die het volk vertegenwoordigen, hun mond nog wel opendoen?
We kunnen geen Anne-Frank huis bezoeken
Op vier mei de vlag half stok laten gaan,
de holocaust betreuren,
en dat wat nooit meer mocht gebeuren,
toch weer laten bestaan.
Het toch weer laten bestaan,
dat het de schuldigen aan dezelfde moord als toen
en waarvan gezegd werd dit mag niet meer,
nooit,
toch weer op een akkoord wordt gegooid.
Op zondag 31 juli schreef ik dit gedicht,
De radio berichtte van Rwanda,
dat het ziek en ellendig en arm was.
en daarna dat op Bosnische grond,
wederom een groep van rond de 300 moslims gedeporteerd was
en ieders huis geconfisceerd was
en heel Nederland vond dat het akelig warm was
Er gaan nog steeds treinen met Joden naar Auschwitz,
Al heet Auschwitz soms Mostar of Kichali,
en zijn Joden soms Hutu,soms Tutsi of niets.
En in onze opdracht rijdt weer die trein
omdat zij die in Brussel verkeren,
en mede de wereld regeren
door ons gekozen zijn.
Noodhulp is komt eerst
maar als je het daarbij laat
dan is het toch niet meer dan steeds weer toe te staan
dat de ene na de andere trein naar Auschwitz gaat
om dan voor de overlevenden aan het inzamelen te slaan
Vorig jaar al werd er een mars op Brussel voorgesteld,
Die mars is uitgesteld,
en later afgelast,
omdat zo werd gemeld,
een massaal protest niet meer bij de jaren negentig past.
Toen was toen en nu is nu
en dit zou de tijd zijn van het individu
dat zich persoonlijk wil manifesteren
en politiek niet laat binden
zodat het volgende geschiedde
op een morbide keerpunt
in de geschiedenis
Terwijl men bij de ene nog volop aan het doden is
is de volgende genocide al in de maak,
en die etnische schoonmaak,
kan onbecommentarieerd doorgang vinden,
omdat protesteren uit de mode is.
Ik denk met het oog op het goede fatsoen,
dat het tijd wordt iets a-modieus te gaan doen.
Het is tijd dat door ons als a-diplomatieke leken
iets wordt gemeld aan hen die namens Europa spreken
dat voor ons een volk dat wordt uitgeroeid
niet minder zwaar telt
dan een oorlog
waarbij olie is gemoeid.
Het pappen en nat houden door de wereldnaties
met onze ratificaties gedaan,
uit dat wrede gefrutsel en gefussel,
kan maar één reactie ontstaan,
en dat is zo’n mars op Brussel.
De volgende slachting laat niet lang op zich wachten
We spreken maar weer een datum af
en laten zeven zenders reserveren
De pijn achteraf is daarmee te verzachten
Maar de reeds vertrokken deportatietrein niet meer te keren.
Een actie als deze bestaat uit twee stappen,
twee stappen die bij elkaar horen
de tweede stap zet je niet zonder de eerste
en zonder stap twee gaat stap één weer verloren
Nu stap één,
Maar als we dan kappen,
wordt het hulppakket van het eerste uur,
toch ook weer pappen en nathouden op de lange duur.
Want als het volk, en het volk zijn wij, zwijgt,
na het schenken van dit noodrantsoen,
waarom zouden dan zij, die het volk vertegenwoordigen,
Hun mond ooit nog open doen?

Geschreven en verteld door Herman Finkers

Advertenties