Poëzie

KINDEREN

En hij zei:
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering
naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet
hen aan jou gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen
worden weggeschoten.
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,
en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen
snel en ver zullen gaan.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.

Kahlil Gibran, De Profeet

Beginnen

Een Zandkasteel begint met één korrel Zand.
Een Zonnebloem als een piepklein Zaadje.

Een Rivier begint slechts met één Druppel.
Een Spinnenweb begint als één Draadje.
Een Vreugdevuur begint met één klein Vonkje.
Een Sneeuwpop met één vlok, hoog in de atmosfeer.
Een schilderij met één klein streepje.
Een Bouwwerk met één Steen of blok.

Dus mocht je bij jou zelf denken:
“Dat is TE Groot! – Bekijk het! Ik verdwijn!”

Bedenk dan maar eens en voor altijd:
“Een grote Droom begint nu ook eenmaal KLEIN!”

Stel je (eens) voor (Imagine / John Lennon)

Stel je voor dat er geen hemel is,
het gemakkelijk is als je dat probeert
Geen hel onder ons
boven ons slechts lucht
Stel je voor dat alle mensen dat proberen
die nu leven…

Stel je voor dat er geen landen zijn
het is niet moeilijk is dat te doen
Niets om voor te doden of te sterven
en ook geen godsdienst
Stel je voor dat alle mensen
hun Leven leven in vrede…

Je kunt zeggen dat ik een dromer ben
maar ik ben niet enige
ik hoop dat je je op een dag bij ons aansluit
en dat de wereld een eenheid zal zijn

Stel je voor – geen bezit
Ik benieuwd ben of je dat kunt
Geen behoefte aan hebzucht of honger
Een broederschap van mensen
Stel je voor dat alle mensen
De wereld samen delen…

U kunt zeggen ik dromer ben
maar ik ben niet enige
ik hoop dat je je op een dag bij ons aansluit
en dat de wereld dan als één zal leven

En wat kun je ons zeggen over het huwelijk?

En hij antwoordde: (Kahlil Gibran)

Tezamen werd je geboren, en tezamen zul je voor immer zijn. Jij zult tezamen zijn, als de witte vleugelen van de dood je dagen verstrooien. Ja, je zult zelfs tezamen zijn in Gods stille herinnering. Maar laten er tussenruimten zijn in je te zamen zijn. Laat de winden des hemels tussen je dansen. Hebt elkander lief, maar maakt van de liefde geen band: laat zij veeleer zijn een golvende zee tussen de kusten van je zielen. Vult elkanders bekers, maar drinkt niet uit dezelfde beker. Geeft elkander van je brood, maar eet niet van hetzelfde stuk. Zingt en danst tezamen en weest blijde, maar bent ieder alleen, zoals de snaren van een luit op zichzelf zijn, al doortrilt hen dezelfde muziek. Geef je harten, maar geef ze niet aan elkander in bewaring. Want alleen de hand des levens kan je harten bevatten. En staat tezamen, maar niet te dicht bijeen: want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf, en de eik en de cypres groeien niet in elkanders schaduw.

Spreek tot ons over huizen.

En hij antwoordde, zeggende [Kahlil Gibran]

Bouw in je verbeelding liever een hut in de wildernis, dan een huis binnen de stadmuren.
Want zoals je pleegt thuis te komen in de schemering, zo ook de zwerver in je, de altijd-verre en eenzame.
Je huis is je groter lichaam.
Het groeit in de zon en slaapt in de stilte van de nacht, en het is niet zonder dromen. Droomt niet je huis en verlaat het niet in die droom de stad en trekt naar dal en heuveltop?
Hoe gaarne zou ik je huizen in mijn handpalm verzamelen en ze als een zaaier uitstrooien over bos en veld.
Ach waren de valleien je straten en de groene paden je stegen, opdat je elkaar mocht bezoeken door de wijngaarden en komen met de geur der aarde in je kleren.
Maar deze dingen kunnen nog niet zijn.
In hun angst brachten je voorouders je te dicht bijeen. En die angst zal nog wel even blijven. Nog wel wat langer zullen stadsmuren je haardsteden scheiden van je velden.
En zeg mij, volk van Orphalese