Te mooi om niet te delen

“In de Himba-stam van Namibië in Zuidelijk Afrika staat de geboortedatum van een kind vast, niet op het moment van aankomst in de wereld, noch in het ontwerp ervan, maar veel eerder: sinds de dag dat het kind in de geest van Zijn Moeder wordt gedacht.⠀

⠀
Wanneer een vrouw besluit dat ze een kind krijgt, gaat ze zitten en rust onder een boom, en ze luistert totdat ze het lied kan horen van het kind dat geboren wil worden. En nadat ze het lied van dit kind heeft gehoord, komt ze terug bij de man die de vader van het kind zal zijn om hem dat lied te leren. En dan, als ze vrijen om het kind fysiek te ontvangen, zingen ze het lied van het kind, om hem uit te nodigen.⠀
⠀
Wanneer de moeder zwanger is, leert ze het zingen van dit kind aan de vroedvrouwen en oudere vrouwen van het dorp. Dus als het kind geboren is, zingen oude vrouwen en mensen om hem heen zijn lied om hem te verwelkomen.⠀
⠀
Terwijl het kind groeit, leren de andere dorpelingen zijn lied. Dus als het kind valt, of gewond raakt, vindt hij altijd iemand om hem op te halen en zijn lied te zingen. Evenzo, als het kind iets geweldigs doet, of met succes door de overgangsrituelen gaat, zingen de mensen van het dorp zijn lied om hem te eren.⠀
⠀
In de stam is er nog een kans waar dorpelingen voor het kind zingen. Als de persoon op enig moment in zijn leven een afwijkende misdaad of sociale daad begaat, wordt het individu in het centrum van het dorp geroepen en vormen de mensen van de gemeenschap een cirkel om hem heen. Dan zingen ze zijn lied.⠀
⠀
De stam erkent dat de correctie van asociaal gedrag niet door straf gaat, het is door liefde en herinnering aan identiteit. Als je je eigen nummer herkent, wil of moet je niets doen dat de ander kwaad zou doen.⠀

En op dezelfde manier door hun leven. In Marriage worden liedjes samen gezongen.⠀
⠀
En als, oud wordend, deze jongen in zijn bed ligt, klaar om te sterven, kennen alle dorpelingen zijn lied, en ze zingen, voor de laatste keer, zijn lied.”