Genesis – Wording – Zwangerschap – Groei naar Perfectie via de (IM)Perfectie

Door Siegfried Bok / 2004 – (+2014)

Inleiding.

Ooit lang geleden werd ons nagelaten door bijzonderlingen en in afzondering een monniken arbeid verrichttend door “Al wat Is” “Heel Al” in kaart te brengen :

1. Alle cycli  in het Heel Al zijn elkaars gelijke. Zij noemden het het Uni versum hetgeen betekent uni = gelijk en versum = tegengesteld.

Zij zagen ‘al wat ze konden waarnemen’ als een klok waarvan de raderen alle met elkaar verbonden waren, waardoor het ene rad linksom en het andere rechtsom draaide. Hun onderzoek heette : Zie en verbaas U.

2. Ze hadden tevens waargenomen dat in dat grote raderen-systeem alles tezelfdertijd gebeurt en noemden dit grootse rad de tijdklok.

3. Over de evolutie van leven op Moeder Aarde – ontstaan in de laatste fase van de uitdijing van dit deel van het Heel Al – verhaalden zij dat dit een trouwe copie was van het leven in het onzichtbare deel van het Heel Al, zij in verkleinde vorm.

Dit noemden zij de Genesis en/of Wording waarvan onze zwangerschapsfase weer een kleinere, doch Uni-versum afbeelding is.

4. Tenslotte verhaalden zij dat het Aardse leven een groei naar Perfectie zou doormaken, waarna het nieuwe leven zou worden losgelaten gelijk een baby geboren wordt als hij tot Perfectie gegroeid is en zichzelf kan bedruipen.

5. De samenvatting van alle gegevens deed hen verhalen over de tijdklok die op 12 uur ’s nachts van het nieuwe jaar, met een knal (zoals ons vuurwerk) het nieuwe leven zou aankondigen.

Ruim 20 jaar van mijn leven heb ik gegeven om….. “Als men een cyclus volledig kent, is men Heel en Al geïnformeerd over Al wat Is”.

Dat was mijn zoektocht, die uiteindelijk werd afgerond waardoor ik de cirkels heen en weer kon draaien voor Al wat Is : het Universum.

Mag ik U meenemen in een wereld die zeker de Uwe nog niet is ?

Het is het zonderlinge verhaal van een dokter, die geen verantwoording durfde (maar wel moest) dragen voor zijn naasten zolang hij niet wist wat ziekte was en waar het vandaan kwam.

Het is het zonderlinge verhaal van een dokter, die toen hij wist geen verantwoording meer kon nemen voor dokteren omdat genezen ziekten creëert in plaats van andersom.

Het was de menselijke zwangerschap of Genesis in het klein die uiteindelijk de cirkelgang naar het Universum opende.

Het is sprekend in vergelijkingen in tijdsverschil van de kosmische klok, het verhaal van de zwangerschap fase van ons allen uit onze moeder en die van Moeder Aarde van respectievelijk 36 weken en 360 miljoen jaar en/of 6 x 6 weken en 6 kosmische dagen (Genesis), waaruit het 666 mensgetal tevoorschijn komt als zijnde de groei naar goddelijke Perfectie en/of de Vicarius Filii Dei.

Beide werden ooit opgetekend als zijnde elkaars spiegel en of versum terwijl het weer uni/gelijk is : Uni-versum. Het is ook weer Uni-versum met dat wat in het onzichtbare deel van de kosmos gebeurt, alwaar het leven ook ontstaat in duisternis en door een Big Bang het licht en vrije beweeglijkheid krijgt.

De voorbereidingsfase voor zwangerschap.

Zoals een ieder weet is de ovulatie bij de vrouw op het moment dat de baarmoeder door hormonale invloeden optimaal doorbloed.

Vergelijken wij dit met onze Moeder Aarde dan is dit het ontstaan van de dampkring. Het is het gelijk en spiegelbeeld (Uni-versum) in die zin dat het nieuwe leven binnenin de baarmoeder gaat ontstaan en zich op Aarde juist aan de buitenkant ontwikkelt.

Over het ontstaan van dit levenswater dat later tot vruchtwater wordt, weten wij inmiddels dat dit op planeten ontstaat als de temperatuur ervan zeer sterk gedaald is waardoor waterstof, zuurstof en koolstof eerst tot H2CO3 fuseert om daarna tot H2O en CO2 te splitsen en/of in fissie te gaan als het kouder wordt.

De voorbereidingsfase bij de vrouw is weer de spiegel en in die fase is de baarmoeder temperatuur juist hoger. Dit was nog niet zo lang geleden een methode die vooral voor zwangerschapspreventie werd gebruikt.

De bevuchting.

Zoals het liefdesspel van man en vrouw uiteindelijk zaad- en eicel samenbrengt, zo geschiedt dit kosmisch ook als zijnde een spel van yin en yang als energie uitwisseling in golfbewegingen. Het zijn als eb en vloed, zomer en winter en/of dag en nacht.

Deze golfbewegingen zijn uitwisselingen van energiën waardoor de gehele kosmos wisselt in temperatuur.

Zonder dieper in te gaan op dit zeer ingewikkeld spel van wat ooit beschreven werd als tijdklok van het Universum, kan ik U verhalen dat het in de kosmos de yinne vrouwelijke energie is die penetreert in de yange uitdijende kosmos. Het is daarmee weer de spiegel van ons liefdesspel en uitvoeriger beschreven in “Krijgt de Bijbel toch gelijk ?” met als subtitel : de zwangerschap van Moeder Aarde.

De groei van de vrucht.

Sprekend in vergelijkingen van onze zwangerschap en die van Moeder Aarde, vraag ik U het leven met al zijn verschijningsvormen niet als losse levensvormen te zien, doch als één groot lichaam met duizenden soorten gelijk ons lichaam zo’n verscheidenheid van celsoorten kent.

De groei van de vrucht onder de dekmantel van Moeder Aarde geschiedt – gelijk in de baarmoeder – door energie overvloed.

De groei is gelijk dit in de baarmoeder is eerst een groei van één celsoort (eicel-zaadcel) en/of levensvorm. Over die groei van zogenaamde eencellige omnipotente cellen is biologisch veel bekend. Het was het begin van mijn zoektocht in de spelonken van ons Zijn.

Die cellen heten omnipotent omdat ze alle levensfuncties inclusief manlijk en vrouwelijk in zich dragen, waardoor zij zich ongeslachtelijk kunnen voortplanten.

Die omnipotente cel groeit in een fase van energie-overvloed uit tot wat wij in de zwangerschap morula noemen. Het is een ongecontroleerde groei zoals een kankercel ongecontroleerd groeit.

Die groei gaat door totdat energieschaarste hen beperkt in de groei. Die beperking in de groei zijn aards kosmisch de eerder genoemde energie-dalingen (winters) en in de baarmoeder een tekort aan energie-toevoer vanuit de baarmoederwand zelf.

Door dit energietekort klitten de eencellige organismen aan elkaar om – gelijk indianen een kraal en vissen zich in een bolvorm samentrekken – om zich tegen die  nood te verdedigen.

Met andere woorden : De nood breekt wet van eigenheid (individualisme) en saamhorigheid wordt onderdeel van het voortbestaan. Het is het begin van symbiose of samenleving hetwelk wij kennen als biologisch evenwicht.

Die eerste fase van energieschaarste van onze Moeder Aarde is de eerste ijstijd, waarin het ontstane leven zich in haar overvloedige vruchtwater – de diepzeeën – nestelt, totdat er weer een betere tijd aanbreekt.

In die noodfase groeit de morula van saamhorigheid niet verder uit, maar gaat zich – als overlevingsdrift – specialiseren. Iedere cel neemt op dat moment één functie op zich ten behoeve van het geheel, waardoor zij met minder energie toch kunnen overleven.

Dan, op gezette tijd (Genesisdag ll) breekt de zon/zomer weer door en komt de tweede groeispurt.

In de baarmoeder heeft een deel van de kluwe gelijkcelligen zich gespecialiseerd om “oliën” — diep in de baarmoeder te vinden als ultimate overlevingsdrift. Het in ontwikkeling zijnde kind is daarmee gelijk een boom met een wortelpartij in de baarmoeder, die placenta heet. Het bovengrondse deel de latere “vrije vogel” is nog via de navelstreng of stam met zijn voedselbron verbonden .

Het is het stadium van de boom die stevig geworteld een volgende winter kan overleven.

In die tweede fase gebeurt in feite precies hetzelfde als in de eerste, maar met dat verschil dat de eenmaal gespecialiseerde cellen hun specialisatiegraad niet meer verliezen. Ze zijn het verleerd gelijk wij verleerden als vissen te leven en/of als vogels te vliegen. Het is gelijk wij vroeger “van vader op zoon” en “van moeder op dochter” ons steeds verder specialiseerden om in leven te blijven.

Wordt de energienood van Moeder Aarde bewerkstelligd door de kosmische ijstijden, in de baarmoeder is het de onstuimige groei van de vrucht zelf.

Loslating van de vrucht.

Dit proces van steeds verdergaande specialisatie èn dan weer een groeispurt gaat tot en met de 6de genesisdag door, waarbij de ongeboren vrucht zich steeds beter gewapend weet tegen de periodes van schaarste.

Hij wordt aards van koudbloedig tot warmbloedig wezen. Dit zijn de zoogdieren, die daarmee ’s winters zelfs kunnen doorleven. In het lichaam is dit het eerste begin van een eigen stofwisseling. Voor zoogdieren is dit het moment dat de bevalling nabij is.

In de baarmoeder gebeurt in feite precies hetzelfde met dat verschil dat hij in die 6de nachtfase zijn eigen stofwisseling gaat gebruiken om de koude te trotseren.

Maar dan gebeurt er iets vreemds. Doordat zijn stofwisseling en lichaamssamenstelling (genetische code) net iets anders is, wordt hij een vreemd lichaam voor de moeder. Het is als de afstotingsreactie van organen, die bleek te worden veroorzaakt door het specifieke afval van de cel.

Daarmee verzuurt hij de relatie tussen zijn moeder en hemzelf. Het is een gevecht op leven en dood en wurmt zich naar het licht.

Tot dit moment is er in de natuurlijke symbiose van ‘dat ene grote lichaam’ als zijnde het leven onder de dekmantel van Moeder Aarde nog steeds een perfect evenwicht.

De allerlaatste stap in dit gehele evolutiegebeuren is daarin een tweedeling van denken en weten en/of yang en yin en/of het afscheid van het leven.

Het is de verbreking van de “goddelijke” twee-eenheid van het leven, die homosexualiteit, lesbiniciteit en gelijkheid van sexen predict.

Die tweedeling ontwikkelt zich als de eerste tekenen van de nieuwe koude-periode zich aandienen van de 6de Genesis-nacht.

Het is de eerste failure in dit hele proces, maar wel een heel bijzondere.

Met die failure kan hij zelfs de strijd aanbinden met de nieuwe ijstijd.

Dat doet een laatste verandering ontstaan als elders beschreven, als zijnde een hersendefect tussen  weten en denken en/of het collectief en individueel bewustzijn. Hij kan nadenken voor eigen overleven en leert eerst vuur maken en daarna ook de kern van energie (licht) na te bootsen.

Hij wordt daarmee de Lucifer hetwelk luz-y-fire of licht en vuurbeheerser betekent.

Hij gaat zijn eigen artificiële stofwisseling maken.

De mens die als allerlaatste in de lange kettingreactie van evolutie ontstond als kroon op het leven (als zijnde één lichaam), bevecht daarmee daadwerkelijk de ijstijd die na het einde van de 6de dag begon.

Wat de prikkel voor de zoogdieren was om te bevallen gebeurt nu exact hetzelfde in het groot. Hij wordt een vreemd lichaam voor Moeder Aarde en verzuurt de wederzijdse relatie.

Vanuit het oogpunt van Moeder Aarde en één grote zwangerschap en/of Wording of Genesis, is de mens dus het superbrein voor de groep dat zijn Moeder bevecht met zijn artificiële stofwisseling en daarmee het vruchtwater/de dampkring steeds meer verzuurt.

Toen hij nog maar pas geboren was uit die evolutiebrij, was hij gelijk een kind daarin nog verre van Perfect. Maar geleidelijk door vallen en opstaan steeds wijzer (slimmer) geworden, leerde hij de gehele ijsperiode te bestrijden en al zijn onderdanen als zijnde de verschillende specialisten op ander gebied profiteerden daarvan mee.

Hij verdreef de ijstijd zoals wij de nacht verdreven.

Dat is het verhaal als beschreven in “De zelfopofferende mens”.

Maar !

Op dit moment warmt de Aarde al weer op. De ijstijd is daarmee overwonnen en de 7de dag is in aantocht.

Zijn lange gevecht van zo’n ± 8000 jaar liet steeds grotere littekens achter (ziekte) en hij kan absoluut niet meer zonder al die bedenksels die hij in die tijd fabriceerde.

Hij groeide in de Perfectie, maar als de zon in de zevende dag werkelijk doorzet zal hem het water naar de lippen stijgen en vecht hij zich met alles wat hij heeft vrij van zijn Moeder.

De exploratie drang om de ruimte te veroveren is daarvan een uiting, doch bepaald niet uniek.

Eenzelfde Genesis-fase kenmerkte ook de andere planeten, die door hun afstand van de zon nèt iets sneller afkoelden en daarmee nèt iets sneller de dampkring creëerden. De vertellingen van von Dänicken zijn derhalve meer dan waar.

Het zijn zeer matematische kosmische processen

Helaas is ook deze cirkelgang des levens de spiegel van onze zwangerschap.

Waar wij ons vrij vechten en daarmee het licht te zien krijgen, moeten wij als één groot lichaam dat leven onder de dekmantel van onze Moeder Aarde deze bevrijding met de duisternis en/of dood bekopen.

De vrijheidsstrijd stond ooit beschreven als Uranus brand en is de partus in het klein en de Big bang in het groot.

De post partum fase.

Gedurende de hele zwangerschaps fas van de vrouw “expandeert” de baarmoeder gelijk ons deel van de kosmos uitdijt.

Na te zijn bijgekomen van het grote gevecht tussen moeder en kind, eindigend in de loslating van het nieuwe leven, krimpt de baarmoeder weer in om zich voor te bereiden op een nieuwe zwangerschaps fase.

Exact, maar dan ook exact hetzelfde is het kosmisch geregeld.

Direct na de loslating van het Aardse leven – na exact 1000 jaar als zijnde de dagfase van de Watermantijd (oftewel het 1000 jarig vredesrijk) – gaat de kosmos in geheel in regressie (inkrimping) èn….. dan wordt dat deel van het Universum – waar het al 52 x 360 miljoen jaar het nieuwe planetaire leven uitbroedt – door een grootse bevalling het licht gegund. En zo gaat het levensspel oneindig voort.

Alle cycli van de kosmische tijdklok zijn elkaars gelijke en gebeuren tezelfdertijd.

Over de tijdklok zelf waarop men ooit de exacte datum van deze loslating van leven wist te berekenen hoop ik later een nader artikel te wijden.

Als men een cyclus ten volle heeft doorgrond kan men alle cycli Heel en Al Universum in kaart brengen.