Het Diepste Water

Het liefste speel ik bij het diepste water,
Mijn schaduw streelt het koude oppervlak.

Ik raak het aan met Adam’s vinger.
Bevend kom het dan tot leven,

Neemt mijn schaduw mee in rimpelingen.

Dan sluit het water weer,
onaanraakbaar helder.

Schaduwloos zag ik opnieuw:
de bodem van het diepste water,

maar niet:
Haar OVERkant.

[Theo Zwinderman – 1956]

Theo Zwinderman

•